سلام دوستان این یک داستان واقعی طلسم شدن هست از طرف دوستی که برامون ارسال کرد داستان را از زبان خودش میشنویم اسم من رضا است ساکن یکی از شهرهای اطراف اصفهان از بچگی سایه پدر بالای سرم نبود من پسر بزرگ خانواده بودم و از دبیرستان به خاطر مخارج زندگیمون در رها کردیم و توی یک کارگاه مکانیکی مشغول به کار شد با مادرم و برادر و خواهرم چهار نفر بودیم که با هم زندگی میکردیم سختی های زیادی کشیدم تا کارگاه خودمو راه انداختم و تونستم روی پای خودم بایستم اواخر سال ۸۶ بود و من ۳۰ سال سن داشتم خواهر و برادرم محصل بودن و من به خاطر خانواده تصمیم و میل زیادی به ازدواج نداشتم ولی با اصرار مادرم از دختر عمم خواستگاری کردم اونا هم چون منو به عنوان آدم سالم و زحمتکش میشناختن قبول کردند یک ماهی از خواستگاری میگذشت من یه موبایل داشتم و الهام از تلفن خونه مرتباً باهام در تماس بود هنوز قراری برای عقد یا عروسی مشخص نکرده بودیم یه روز که توی کارگاه مشغول کار بودم الهام زنگ زد و بهم گفت بابام امروز صبح که از خواب بیدار شده بهم گفته حق نداری دیگه با رضا صحبت کنی و به مادرم گفته دیگه رضا رو این طرفا نبینم من به رضا دختر نمیدم انگار یه پارچه آب سرد ریختم رو سرم گفتم آخه چرا مگه چی شده گفتم نمیدونم وقتی مامان ازش پرسیده که چرا گفته دخترمه اختیارش با منه از این پسره خوشم نمیاد و دخترمو بدبخت میکنه گفتم بیام باهاش صحبت کنم ببینم چرا نظرش عوض شده الهام بهم گفت فعلا نیا تا دقیق بپرسم ببینم علتش چیه با اینکه حالم خیلی بد بود چاره ای نداشتم اون روز هیچ برای کار کردن باقی نمانده بود یک اضطرابی افتاده بود تو وجودم ولی درونم کامل به هم ریخته بود کارگاه رو بستم و رفتم خونه مادرم تا منو دید گفت چرا اینجور رنگت پریده چی شده گفتم الهام زنگ زده و اینجوری گفته گفت امکان نداره آقا کمال که راضی بود این وصلت گفتم فعلاً که راضی نیست مادرم گفت نگران نباش درست میشه دیگه سر شب بود من هیچ وقت سر شب نمیخوابیدم ولی رفتم رو تختم دراز کشیدم و چشمامو بستم ذهنم خیلی مشغول بود و با خودم کلنجار میرفتم چشمام سنگین شدن یه جایی بین خواب و بیداری بودم ولی مطمئنم خواب نبودم حس کردم کسی اومد داخل اتاق چشمامو باز کردم دیدم الهام وایستاده داره منو نگاه میکنه میخواستم بلند شم و بپرسم تو اینجا چیکار میکنی اما نمیتونستم بلند شم چهره الهام شروع به تغییر کرد و تبدیل شد به یه پیرزن خیلی وحشتناک همچین موجودی رو حتی توی فیلمها هم ندیده بودم از ترس اون موجود چشمامو بستم ضربان قلبم اینقدر شدید بود که صداشو توی گوشم میشنیدم کمی صبر کردم بعد یواش یواش گوشه چشممو باز کردم دیدم کسی نیست بلند شدم و نشستم گوشی تخت خیس عرق شده بودم نمیتونستم قبول کنم که کابوس دیدم مطمئن بودم که بیدار بودم نگاهی به ساعتم انداختم دیدم هنوز سر شبه هنوز اون حال بد و بی حالی با من بود دلم میخواست بخوابم اما ترس وجودمو گرفته بود رفتم دست و صورتمو شستم و چند لقمه غذا خوردم مادرم که متوجه حال بدم بود گفت چرا اینقدر نگرانی پسرم رنگ نداری گفتم خواب پریشون دیدم مادر گفت بسم الله کن پسرم فکرشو نکن ولی خودم میدونستم که خواب نبودم رفتم تو اتاقمو روی تخت دراز کشیدم فکر و خیال رهام نمیکرد اینکه چرا یک دفعه همه چی اینجوری به هم ریخت نمیدونم چقدر زمان گذشت اما چشمام که سنگین شد یه چیزی کنار گوشم صدا زد رضا سایه سنگینش رو روی سرم احساس میکردم ترس وجودمو گرفت یه چیزی مثل شوک الکتریکی از تمام بدنم رد شد گوشه چشممو کمی باز کردم دیدم همون پیرزن عجوزه کنارم وایساده میخواستم داد بزنم ولی یه چیزی گلومو گرفته بود انگار داشتم خفه میشدم خیلی تلاش میکردم یه جوری از دستش رها بشم فکر میکردم که الان تنها چیزی که یادم اومد جمله مادرم بود گفتم بسم الله دیدم سایه گم شد و سنگینی کنار رفت صدای خندهای میومد چشمامو باز کردم یک چیزی مثل دود سیاه از شیشه اتاق بیرون اون شب رو تا صبح نشستم و از ترس نمیتونستم بخوابم هوا که روشن شد با اینکه خسته و بیخواب بودم رفتم کارگاه تا شاید حالم کمی عوض بشه یکی از دوستام که ماشینش مشکل داشت اومد کارگاه حالمو که دید متوجه شد که اون آدم پر انرژی نیستم داستانمو پرسید منم براش توضیح دادم گفت شک ندارم کسی طلسمت کرده گفتم خب چه کار کنم گفت من کسی رو میشناسم که میتونه مشکلتو حل کنه با هم رفتیم یه روستایی در اطراف شهر با اینکه جای خیلی خلوتی بود اما خونهای که ما واردش شدیم پنج شش نفر توی نوبت اون دعانویس رو ببینم بیقرار بودم و حوصله موندن نداشتم اما دوستم خیلی طرف را قبول داشت گفت هرچی باشه بهت میگه دو سه ساعتی نشستیم تا نوبتم شد داخل که شدیم یه مرد حدوداً ۵۰ ساله بود از چهرهاش خیلی خوشم اومد یه آرامش خاصی داشت گفت